श्यामची आई चित्रपट

 

कित्येकदा 'श्यामची आई' पुस्तकाची पारायणं केलीयेत मी. अगदी डी.एड.पासून आतापर्यंत.

'भरजरी गं पितांबर' गीत ऐकल्यापासून अन् ट्रेलर बघितल्यापासून फिल्म बघायची आस होतीच मनात. निर्मात्याने आजच्या युगातही कृष्णधवल सिनेमा प्रेक्षकांच्या भेटीला आणत घटनांचं मूल्य जपलंय. आईच्या संस्कारांचं पावित्र्य अबाधित ठेवलंय.

'श्याम'ची तिन्ही वयातली रुपं काय खास निभावलीयेत कलाकारांनी.

चित्रपट पाहण्यासाठी तुमचं मन मात्र हळवं हवं, चित्त अगदीच शुद्ध हवंय. हे असेल तर तुमच्या डोळ्यातून वाहणाऱ्या धारेला खंड नसेल एवढं मात्र नक्की.

कळ्या ओरबाडून आणणारा, पोहण्याची भिती वाटते म्हणून लपून बसणारा श्याम अन् कधी मऊ तर कधी जहाल होऊन संस्कार करणारी 'आई'. ज्वराने तापलेली आई अन् वटसावित्रीच्या आईच्या फेऱ्या स्वतः मारणारा श्याम. अहाहा! काय सुरेख.

इतक्या महान कलाकृतीच्या चित्रपटाला प्रेक्षक मात्र अतिशय तुटपुंजे होते, ही खंत अश्वत्थाम्याच्या कपाळावरच्या अमरत्व लाभलेल्या जखमेसारखी भासते. मराठी चित्रपट सृष्टीची ही मरणासन्न घरघर जाणीवपूर्वक थांबविण्यासाठी मराठी प्रेक्षकांनी प्रयत्न करायला हवेत.

पोराबाळांसहीत चित्रपट सहकुटुंब अवश्य बघायला जा.

😇👍🏻