ठिकरी - व.पु.काळे
आयुष्य जवळपास ठिकरीचा खेळच. जवळच्या घरात ठिकरीचा चतकोर तुकडा अचूक पडतो, घरं लांब गेली की हातातला तुकडा नेमक्या घरात पडेलच याची शाश्वती नाही. आपण खेळ खेळणारे असलो तर सरावाने सगळी घरं जिंकूही, पण ते झालं की नंतरचा टप्पा म्हणजे त्या आखलेल्या चौकोनाकडे पाठ करून ठिकरी टाकायची. त्या टप्प्यात जवळच्या घरांचीही शाश्वती नसते आणि कोणतं घर आपली ठिकरी अचूक झेलून धरील याचाही भरोसा नसतो. जवळच्या घरांनी त्यांची कवाडं उघडी का ठेवली नाहीत आणि अचानक परक्या घरांनी सडारांगोळ्या रेखून स्वागत का केलं? याला उत्तरं नाहीत. ती शोधता शोधता एखाद्याचा डाव संपतोसुद्धा.
हे सगळं केव्हा घडतं? जेव्हा आपल्या हातात ही ठिकरी असते पण आपल्यालाच जेव्हा ठिकरी व्हावं लागतं तेव्हा?
अशाच 'सोना' नायिकेची ही कथा. तिची स्वतःची जरी 'ठिकरी' म्हणून अधूनमधून तगमग होत असली तरी इतर ठिकऱ्यांना ती ऊब देऊ शकली.
नव्या अनोळखी चौकोनात जाऊन पडण्यापेक्षा परिचयाचा जुना चौकोन काय वाईट?
सहा जणींना त्या जीवघेण्या खेळातून बाहेर काढून त्यांची आई होणारी तीस वर्षांची 'सोना'. त्यांच्यापैकी कोणीतरी जेव्हा वाट्याला आलेला चौकोन सोडायचा प्रयत्न करेल, तेव्हा ती ठिकरी योग्य चौकोनात पडणार की नाही हे ती दक्षतेने पाहणार आहे.
वपुंचे कथासंग्रह खूप वाचले, पहिल्यांदाच अखंड कादंबरी वाचनात आली.
वाचन तुम्हाला कायम तरुण ठेवतं. पण तिथेही एकांताची गरज असते. वाचलेल्या पुस्तकाविषयी आपण कुणाशी तरी बोलतो तेव्हाच त्या पुस्तकाचं खरं वाचन सुरू होतं...
म्हणून स्टेटसचा हा अट्टाहास!
पुस्तक मिळवून नक्की वाचा.
😍😇
