मोदक!
पदार्थ तोच असतो, मोल देऊन विकतही आणता येतो. पण आठवणीने कोणीतरी तुम्हाला 'प्रसाद' म्हणून आणून देणं, ही गोष्ट छोटी नाही. विशेषतः जेव्हा तुम्ही वेगळ्याच पंथाचे असता.
ही खरी मुरलेली नाती,
ज्यांची चव जुळलीये.
कशात काय मिसळायचं?
ही युक्ती कळलीये!
जातीपातीचे, भेदभावाचे उंबरठे ओलांडणारी संस्कृती तुमच्या माझ्या काळजातून अशीच प्रवाहीत होत राहो, हीच मनिषा!
डबाभर मोदकाबद्दल धन्यवाद पूनम लाटे मॅडम!
☺️🙏🏻
दीपक गायकवाड सर म्हणजे उत्साहाचा 'धबाबा तोय आदळणारा' धबधबा!
स्वतःजवळील प्रचंड ऊर्जा सकारात्मक कार्यात मार्गस्थ लावणारे गायकवाड सर कुसुमाग्रजांच्या सुंदर, सजीव कवितांसारखेच मला नेहमी वाटतात. ज्यांच्या सान्निध्यात नेहमी काहीतरी नवीन माहिती पदरी पडते.
पाईक शिवबाचे ग्रुप स्थापन करून सरांनी कित्येक गडभ्रमंतीची आम्हाला संधी दिली. आधी दोनतीनदा पाहून आलेला गड सरांच्या नजरेतून किंवा सरांच्या त्या प्रसंग सांगण्याच्या शैलीतून पुन्हा नव्याने पाहता येतो. सरांमुळे बरेच किल्ले पाहिले. भरपूर फिरलो. प्रत्येक क्षेत्रातली सरांना अगदी इत्यंभूत माहिती असते.
कल्पवृक्षाच्या सावलीखालून सुद्धा काहीजण कोरडे निघून जातात, आम्ही मात्र या अनुभवसंपन्न पावसात चिंब भिजलो, भिजतोय अजूनही.
परीटघडीच्या चेहऱ्याच्या काही माणसांना हास्याची मैफल आवडत नाही. सर मात्र दिलखुलास हसतात. 'खळाळणारं' त्यांचं ते हसणं मला फार आवडतं.
सावली देऊ शकणाऱ्या या वटवृक्षाने विश्रांतीला येणाऱ्या पांथस्थाला, बाकीची झाड सोडून तुला नेमका मीच कसा सापडलो? असा सवाल कधी केला नाही. सरांचा स्पष्टवक्तेपणा, मदत करण्याची तयारी, तंत्रज्ञानाचा वापर हे गुण नेहमी भावतात.
प्रत्येकासोबत असा एक 'दीपक' असायलाच हवा आणि त्या उजेडात अख्खा महाराष्ट्र पिंजून काढावा, ही मनिषा उराशी बाळगत वाढदिवसाच्या आभाळभर शुभेच्छा देतो!
सर आरोग्यसंपन्न शतायुषी व्हा!
🍫🙏🏻☺️💐🎊
चिमुकल्या विद्यार्थ्यांनी घेतल्या दिग्गजांच्या मुलाखती
मनपा शाळा क्रमांक १७४ बी, कोंढवा बुद्रुक,पुणे शाळेतल्या इयत्ता तिसरीच्या विद्यार्थ्यांनी पाठ्यपुस्तकातील 'मुलाखत' या पाठाचे उपयोजन करत परिसरातील डॉक्टर, दुकानदार, शिक्षक, पोस्टमन, शेतकरी, भाजीविक्रेते, रिक्षा ड्रायव्हर यांसोबतच प्रभागाचे नगरसेवक यांच्याही मुलाखती घेतल्या.
वर्गशिक्षक आयुब शेख यांनी तिसरीच्या बालभारती पाठ्यपुस्तकातील 'आम्ही चित्रे वाचतो' या पाठाखालील मुलाखतीची प्रश्नसूची विद्यार्थ्यांना प्रिंट काढून दिली. विद्यार्थ्यांनी मित्रांसोबत या मुलाखतीचा शाळेतच सराव केला. प्रत्येक विद्यार्थ्याने दोन मुलाखती घेण्याचे ठरले. एक मुलाखत घरातील व्यक्तीची म्हणजे आई, वडील, आजी, आजोबा यांपैकी कोणाचीही एक आणि दुसरी मुलाखत इतर कामगारांपैकी घराजवळील कोणत्याही एका व्यक्तीची.
विद्यार्थ्यांनी प्रश्नांची खरीखुरी, स्वच्छ अक्षरात उत्तरे लिहिली. मुलाखत घेताना घरातील एक मोठी व्यक्ती सोबत होती, ज्यांनी त्यांचा फोटो काढून व्हाट्सअपच्या ग्रुपमध्ये पाठवला. घराबाहेरील कामगारांची मुलाखत घेताना किंवा फोटो घेताना पालक सोबत असतीलच अशी अट होती. शिवाय ही मुलाखत सकाळी शाळा भरण्यापूर्वी किंवा संध्याकाळी अंधार पडण्यापूर्वी घ्यायची असे ठरले होते. दुसऱ्या दिवशी वर्गात मुलाखतीचे प्रकट वाचन विद्यार्थ्यांनी केले. मुलाखती दरम्यान आलेले अनुभव त्यांनी सांगितले. हे मजेशीर अनुभव ऐकताना सर्वांना भारी वाटले.
गुलामहबीब खान या विद्यार्थ्याने कोंढवा येवलेवाडी प्रभागाचे नगरसेवक वीरसेन जगताप यांची मुलाखत घेतली. आकाश पुरी या विद्यार्थ्याने डॉक्टरांची, भक्ती पारडे हिने दुकानदाराची तर निलेश नलावडे याने आपल्याच रिक्षा ड्रायव्हर वडिलांची मुलाखत घेतली.
शाळेच्या मुख्याध्यापिका भारतीय चौगुले मॅडम यांची मुलाखत घेताना विद्यार्थ्यांनी अनेक प्रश्न विचारले. आनंदाने उत्तरे सांगत मुख्याध्यापकांनीही त्यांना सहकार्य केले.
नगरसेवक वीरसेन बापू यांनी महानगरपालिकेच्या या विद्यार्थ्यांचे कौतुक करत शिक्षकांचेही कौतुक केले. यापुढील कोणत्याही उपक्रमासाठी आम्हाला शाळेत बोलवा, असे सुचवले.
मुलाखतीच्या या उपक्रमाचे आणि बालमुलाखतकारांचे शालेय परिसर, शिक्षक आणि पालकांमध्ये कौतुक होत आहे.
दृष्टीकोन!
डोळे सगळ्यांचे सारखेच, पण नजर कमवावी लागते.
चष्म्याच्या दोन काचा म्हणजे व्यक्तीचे दोन डोळे.
काय पहायचंय, काय नाही हे ज्याचं त्याने ठरवायचं...
पण डोळ्यांनी चांगलं तेच पहायचंय, हे वारंवार बजावत रहायचं...
दृष्टी नव्हे दृष्टीकोन महत्वाचा!
रस्त्यावर सापडलेला बिनकाचेचा चष्मा आणि त्यातून दिसणारा कोलटेंभे धबधबा पाहून सहज सुचलं, सहज मांडलं.
🙏🏻😍
अवघड गड चढत असताना अर्ध्यावर सावलीखाली टेकावं आणि मागे पहावं. त्या वेड्यावाकड्या पाऊलवाटा, ही घसरडी उतरंड, काटे, झुडुपं, पायऱ्या, दगडांच्या राशी हे सगळं चुकवत वरपर्यंत आलेलो आपणच का? कधीही डोंगर पार न करणाऱ्या आपण एवढं चालू शकलो? एवढी ताकद होती आपल्यात? यांसारखे प्रश्न डोंगरांसारखे उभे राहतात.
निवृत्त झाल्यावर, मुक्ती मिळाल्यावर जे जे करायचंय, ते ते आत्ताच करून खऱ्या अर्थाने अनुभवसमृद्ध व्हायचंय...
फिरणं होतंय, नवीन प्रदेश पाहणं होतंय.
धबाबा तोय आदळणारे धबधबे पाहून नेत्र तृप्त होतात, दोन डोळ्यांत न मावणारा अद्भुत नैसर्गिक आविष्कार पाहताना मन किती सुखावतं.
मग याच निसर्गातून कोसळणाऱ्या सकारात्मक लहरींच्या उल्का झेलण्यासाठी देहाची ओंजळ होते. इतकंच काय? तारकांच्या हालचालींवर लक्ष ठेव, असा आकाशाला दम देण्याची ही हिंमत अंगी येते!
मैलोनमैल वाळवंटात चालणाऱ्या एखाद्याला पाण्याचं तळ सापडलं की तो कसा पोट फुटेपर्यंत पाणी पिईल?
अगदी तशीच काहीशी अवस्था होते.
😍☺️
पुरीभाजीचं प्रेझेंटेशन!
कधी कधी प्रेझेंटेशन खूपच महत्त्वाचं असतं.
आपल्याकडे असणारं किंवा आपल्याला जे काही व्यक्त करायचंय ते सर्व काही समोरच्यापर्यंत योग्य मार्गे पोहोचवणंही तितकंच सहज, सुलभ व्हायला हवं.
'असं केल्याने तू खड्ड्यात जाशील' ऐवजी 'मला असं वाटतंय, तू एकदा अशाप्रकारे विचार करून बघ' हे सांगणं जमायला हवं.
मोठमोठ्या गोष्टी समजण्याऐवजी छोट्या छोट्या गोष्टी handle करता येणं हे खरं सामंजस्यत्व!
प्रेझेंटेशनचं कौशल्य आत्मसात करायला हवं. मग ते कोणत्याही क्षेत्रातलं का असेना. 'बाप' फिलिंग यायला पाहिजे.
सासवडमध्ये पुरीभाजीचं प्रेझेंटेशन बघून विचार प्रेझेंट करण्याचा मोह आवरला नाही...
लेखन आवडत असेल तर, कमेंट्स करत चला. त्यायोगे माझंही प्रेझेंटेशन योग्य पद्धतीने सुरू आहे, याची पोचपावती मिळत राहील!
😍
आयुष्यात करण्यासारखं खूप असतं,
आपलं मात्र नेमकं तिकडंच लक्ष नसतं!
अजिंठा वेरूळ लेणी, खजुराहो, हेमाडपंथी बांधणी, गडांची रचना, ताजमहाल यांसारख्या वास्तू बघताना वाटतं त्या कलाकारांचा जन्म सफल झाला.
यांची कलाकारी बघून केवळ निःशब्द व्हायला होतं. डोळे मात्र भिरभिरत राहतात अखंडपणे. हात शिवशिवतात त्या कलाकारीच्या स्पर्शासाठी.
कित्येक तास तिथेच बसावसं वाटतं.
😍☺️
शिक्षकांवर लादण्यात येणारी अशैक्षणिक, ऑनलाईन किंवा इतर कामे कमी करून जास्तीत जास्त वेळ विद्यार्थ्यांसाठी शिल्लक रहावा, एवढीच एक माफक अपेक्षा असणाऱ्या शिक्षकांची व्यथा मांडण्याचा एक छोटासा प्रयत्न!
मुक हंबरडा!
झाली चाचणी पायाभूत
अखेर सेतू ही संपली,
कच्च्या पक्क्यांचा ठाव घेत
गुणं कागदावर टिपली...
पोरं कुठं कमी पडली
याचा जरा घेतला कानोसा,
तोच सर्वेक्षणं, बीएलओचा
शिक्षका माथी भार नकोसा..
पान्हा फुटल्या गाईच्या
पुढ्यात भुकेलं वासरू,
सवड पाजण्याची नाही
भुकेचं मोजमाप सुरू...
घाण्याला जुंपलेल्या गाईचा
वेळ इतर कामातच जाई,
खोंडाच्या गुणवत्ता सिद्धतेची
पुन्हा करतील घाई...
कागदी घोडे नाचवताना
शिकवणं दुर्लक्षित राही,
समाजही मारील ताशेरे
सरकारी शाळेत 'राम' नाही...
वासराच्या भुकेचं प्रमाण
गाई कागदावर लिही,
माझ्यासाठी सवड कधी?
पिल्लू आशेने पाही...
पिलाची वाढवावी क्षमता की
द्यावा लेखी खुलासा?
उपचारात्मक अध्यापनाचा
कागदीच बोजा पुरेसा!
त्यापरी सत्व पाजण्याची
इथं द्यावी गाईला मुभा,
खोंड कुपोषित अवखळ
कसा राहील खंबीर उभा...
✍🏼
आयुब कलाम शेख
प्राथमिक शिक्षक,
पुणे महानगरपालिका
9552941271
ज्या वटवृक्षाच्या छायेत माझ्यासारख्या कित्येक गोरगरिब, सर्वधर्मीय लेकरांच्या शिक्षणाची बीजं रुजली,
ज्यांच्या विचारांच्या सान्निध्यात स्वावलंबी शिक्षणाचे पंख लाभत भरारी घेण्याचं बळ पंखात आलं,
ज्या रयत शिक्षण संस्थेच्या
'अनंत आमुचि ध्येयासक्ती,
अनंत अन् आशा'
या ब्रीदवाक्याने जीवनात कधी हार न पत्करण्याची मानसिकता तयार केली,
त्या शिक्षणदात्या 'बापमाणसांस'
डॉ. कर्मवीर भाऊराव पाटील या माझ्या दैवतास,
जयंतीनिमित्त विनम्र अभिवादन!
✍🏼 आयुब कलाम शेख, पुणे महानगरपालिका.
.jpeg)
एक अनामिक राजा. त्याचं संपन्न असं राज्य. भला मोठा राजवाडा होता. राजाला आपल्या राज्यातील आदर्श गायकाच्या निवडीची कल्पना सुचली त्याने त्याच्याच ओळखीच्या एका व्यक्तीला 'आदर्श गायक' निवडीचे अधिकार बहाल केले. मात्र मेख अशी होती की ती व्यक्ती काही प्रमाणात'बहिरी' होती, संगीत या विषयाशी त्याचा सुतराम संबंध नव्हता. त्यामुळे संगीत क्षेत्रातील 'कर्तव्यशून्य' म्हटलं तरी वावगं ठरणार नाही अशा प्रकारची. आदर्श गायकांच्या निवडीची प्रक्रिया पार पडली. विविध अष्टपैलू गायकांची यासाठी वर्णी लागली असती मात्र त्याने त्याच्याच सोबत फिरणाऱ्या 'बेसूर' गायकाची निवड केली. सगळ्यांना हे जाणवत होतं, मात्र ही निवडीची प्रक्रिया किती बावळटपणाचं ढोंग होतं, याची जाणीव झाल्याने कोणीही उघडउघड प्रतिक्रिया देत नव्हतं.
अनभिज्ञ राजाने खर्च करून जंगी कार्यक्रम आयोजित केला.
सांगण्याची गोष्ट अशी की,
यात चूक कोणाची?
प्रजेकडून तीन उत्तरे मिळाली.
पहिली चूक राजाची ज्याने जानकाराची निवड केली नाही.
दुसरी चूक त्या संगीताविषयी अज्ञानी असणाऱ्या मात्र 'मीच किती शहाणा' असं मिरवणाऱ्या व्यक्तीची.
आणि सगळ्यात गंभीर आणि दुर्लक्ष न करता येण्यासारखी चूक त्या बहाद्दराची ज्याने आपण 'आदर्श गायकासाठी' पात्र नसतानाही केवळ वशिल्याखातर तो सत्कार स्वीकारला...
अंतर्मुख होऊन विचार करणं म्हणजेच प्रामाणिक जगणं असतं...
मोठमोठी भाषणं देणं, नावापुढे पदव्यांची आरास बांधणं, थोर महापुरुषांच्या विचारांची लाखोली वाहणं म्हणजे सगळं काही नसतं...
तुमचं काम दिसतंच,
कोंबडं झाकलं म्हणू सूर्य कसा उगवायचा थांबेल?
(ही कथा केवळ काल्पनिक आहे, याचा जीवित घटकांशी अथवा घटनेशी कोणताही संबंध नाही. तसा आभास झाल्यास तो केवळ एक योगायोग समजावा.)
✍🏼
आयुब कलाम शेख,
पुणे महानगरपालिका
9552941271
उन्हाळ्यातला 'पावसाळी ट्रेक' किल्ले कर्नाळा,पनवेल, रायगड प्रत्येक महिन्याकाठी कोणता किल्ला निवडला जाईल? याची आम्ही चातकाप्रमाणे वा...
